Habitatrichtlijn Sinds 1992 is de Europese Habitatrichtlijn van kracht. Het doel is de wilde flora & fauna en de natuurlijke habitats van Europa te beschermen. De soorten van bijlage 4 worden in heel Europa beschermd, voor de soorten van bijlage 2 worden Speciale BeschermingsZones (SBZ's) aangewezen. Voor vogels gelden iets afwijkende regels (Vogelrichtlijn, zie onder). De soortbescherming is geregeld in de Flora- en faunawet (2002). Ook voor bijzondere habitats worden SBZ's aangewezen. De SBZ's vormen samen het Natura 2000 netwerk van natuurgebieden in Europa. De gebiedsbescherming is geregeld in de Natuurbeschermingswet uit 1998 (zie onder).
De Habitatrichtlijn noemt als doel de “duurzame staat van instandhouding” van de beschermde soorten en habitats. Dat wil zeggen dat populaties (c.q. habitats) voldoende omvang moeten hebben, zich moeten kunnen voortplanten, niet te versnipperd mogen zijn. Achteruitgang in aantallen of omvang moet worden vermeden.
Gebiedsbescherming vereist dat bij het beoordelen van maatregelen ook de opeenstapeling (cumulatie) van effecten van verschillende maatregelen moet worden bekeken. En ook de “externe werking”, d.w.z. de effecten van een ingreep op een nabij gelegen beschermd gebied.
Als een nieuwe activiteit wordt gepland bij een SBZ dan moet een passende beoordeling worden uitgevoerd; een onderzoek naar de gevolgen van de ingreep op de SBZ. Als er geen schade optreedt, kan ontheffing worden verleend. Als er wel schade is, kan ontheffing alleen worden verleend, als er geen alternatieven zijn, als er een dwingende reden van groot openbaar belang is en als er compenserende en mitigerende maatregelen worden getroffen.
|
